Fundacja Przyjaciele Martynki

przywiązanie i trauma relacyjna w świetle ewolucjonistycznej teorii motywacji Liottiego - webinar

A następne dwa seminaria na ten temat odważymy się skierować do rodziców zastępczych ale nazwiemy je

"Jak kochać dzieci, które są inne".

Prosimy o trzymanie palców!!!

Szczegóły podamy do 14 października.

 

Informujemy, że w drugim podanym terminie seminarium uległ zmianie.

Nowe terminy to 28 września i 5 październik.

Ewolucjonistyczna teoria motywacji integrując i przekraczając teorię przywiązania Bowlbiego stanowi bardzo dobrą bazę teoretyczną do wyjaśnienia czym jest trauma psychiczna, jakie są rodzaje sytuacji potencjalnie traumatycznej i kiedy zmienia się ona w sytuację traumatyczną. Kiedy mówimy o agresji zrytualizowanej, charakterystycznych dla interakcji interpersonalnych kierowanych przez agonistyczny system rangi, a kiedy o agresji destrukcyjnej, tej wynikającej z aktywacji systemu obrony oraz tej wynikającej z aktywacji systemu polowania. Co to jest mechanizm określany w skrócie jako VIM (Violence Inhibition Mechanism) i dlaczego u niektórych przestaje on działać.

O ile teoria przywiązania tłumaczy reakcję na traumę osób o różnych wzorcach przywiązania oraz proszenie o ukojenie po traumatycznym wydarzeniu, teoria Liottiego wyjaśnia dlaczego objawy po-traumatyczne ujawniają się czasami wiele lat po traumatycznym wydarzeniu, czyli jaką rolę w reakcji na traumę mają strategie kontrolujące występujące po wczesnodziecięcym przywiązaniu zdezorganizowanym 

Kilka cytatów z artykułu samego Giovanni Liottiego: Psicoterapia ispirata dalla teoria dell'attaccamento: Una prospettiva basata sulla teoria evoluzionista dei sistemi motivazionali" zamieszczonym w "Attaccamento e Sistemi Complessi" (Attachment and Complex Systems), Vol. 2, n. 1, gennaio 2015

"To, że zachowania, emocje i doświadczenia wewnętrzne w trakcie całego okresu rozwoju (od kolebki aż po grób) istot ludzkich są zbyt złożone, by mogły  być tłumaczone jedynie funkcjami systemu przywiązania, było już opinią samego Bowlbiego, kiedy argumentował to, że przywiązanie powinno być odróżnione od systemów, które kontrolują aspekty zachowania społecznego odmienne od poszukiwania ochronnej bliskości (Bowlby, 1969, pp. 230-234)[1]. Zgodnie z opinią Bowlbiego, najważniejsze z tych systemów rozwijają się podobnie jak system przywiązania dzięki doświadczeniom indywidualnym, ale zawsze na bazie wrodzonych dyspozycji, które są owocem darwinowskich adaptacji.  Możliwe jest badanie ich nieustających dynamicznych interakcji z systemem przywiązania jedynie wówczas, gdy uzna się specyficzność ich ewolucji i wartość adaptacyjną (tj. ich funkcji) w odniesieniu do ewolucji i funkcji systemu przywiązania".

Dalej zaś:

"W teorii Bowlbiego system kontroli, który reguluje przywiązanie odnosi się głównie do poszukiwania opieki, pomocy i komfortu w chwilach strachu lub cierpienia. Jest on więc związany z ochroną przed zagrożeniami płynącymi ze środowiska i ukojeniem bólu fizycznego lub psychicznego, który następuje po jakiejkolwiek formie tak szkody fizycznej, jak i traumy psychicznej (Bowlby, 1969, pp. 224-228 e pp. 257-260). Taki punkt widzenia implikuje, iż często przed aktywacją systemu przywiązania następuje aktywacja dobrze znanego psychobiologicznego  systemu, który kontroluje bezpośrednią obronę przed niebezpieczeństwami płynącymi ze środowiska: system ataku – ucieczki (fight-flight), który etolodzy czasami nazywają w skrócie systemem obrony. Ochrona przez rodziców niedojrzałych młodych przed potencjalnymi lub aktualnymi atakami drapieżników, zwłaszcza u gatunków naczelnych zważywszy na długi okres potrzebny do nabycia pełnej kontroli systemu obrony, według Bowlbiego (1964; 1969, str. 224-228), stanowiła ważną presję środowiskową w ewolucji systemu przywiązania (patrz również Attili, 2007). Innymi słowy, Bowlby rozważał system przywiązania funkcjonalnie zsynchronizowany z systemem obrony ale jako od niego niezależny ponieważ jest ewolucjonistycznie „nowszy”.

Dodamy tłumaczenie cytatu z artykułu Benedetto Fariny, który opublikowano się w Lipcu bieżącego roku nałamach ResearchGate: "GIANNI LIOTTI: IL PIED NOIRE DEL COGNITIVISMO CLINICO", oto ono:

"Dzięki kontaktom z Bowlbim i innymi badaczami jak Mary Main, Liotti mógł śledzić rozwój badań nad przywiązaniem, co pozwoliło mu przypuszczać, iż przejawy dysocjacji dorosłego mogłyby wynikać z zdezorientowanego i niespójnego zachowania dzieci, sklasyfikowanych jako zdezorganizowane w Strange Situation (Liotti, 1992). Hipoteza ta stanowi jedno z pierwszych zastosowań teorii przywiązania i została szeroko potwierdzona empirycznie w badaniach prowadzonych przez najbardziej uznane międzynarodowe ośrodki badawcze, w znaczący sposób wpływając na badania nad dysocjacją traumatyczną (Ogawa i in., 1997; Lyons-Ruth, Dutra, Schuder, & Bianchi, 2006; Van der Hart, Steel, & Nijenhuis, 2006; Schore, 2009; Carlson, Yates, & Sroufe, 2009; Dutra i in., 2009; Meares, 2012; Farina, Tombolini, & Onofri, 2014). Jeden z wielu przykładów: dla badaczy z Departamentu Psychiatrii z Harvard University, “Liotti’s model” stał się punktem wyjścia w przebiegu ich badaniach nad psychopatologicznymi ścieżkami rozwojowymi, następującymi po zdezorganizowaniu przywiązania (Lyons-Ruth, Dutra, Schuder, & Bianchi, 2006). To właśnie na Harvard University, w roku 2005, rozpoczęła się seria seminariów, na które został on zaproszony jako prelegent przez najbardziej prestiżowe międzynarodowe ośrodki akademickie. Również w 2005 r. przyzno mu Pierre Janet Award przez International Society for the Study of Trauma and Dissociation. Model Liottiego, który w tak ogromnym stopniu wpłynął na badania kliniczne I psychoterapię zaburzeń związanych z traumą rozwojową, nie ograniczał się jedynie do zasymilowania w innowacyjny sposób porażki caregiving oraz zaniedbań (ne­glect) jako najczęstszych dziecięcych doświadczeń traumatycznych. Przyczynił się również do wyjaśnienia roli konfliktu pomiędzy wrodzonymi systemami motywacyjnymi ukierunkowanymi na obronę przed zagrożeniami w genezie dysocjacji, podobnie jak patogennych skutków ekspozycji pofragmentowanych niejawnych i sprzecznych znaczeń, a przede wszystkim do znaczenia reaktywacji nieświadomych schematów poznawczych (WMO) zdezorganizowanych w trakcie relacji przywiązaniowych u dorosłego, przedstawiając alternatywne wyjaśnienia relacyjnych problemów pacjentów z dysocjacją i borderline również w relacji terapeutycznej (Liotti & Farina, 2011; Meares, 2012). Ten ostatni aspekt modelu Liotti przedstawia również wyjaśnienie funkcjonowania strategii podwójnych sesji z pacjentami borderline (...)".

  

O strategiach kontrolujących i ich roli w odpowiedzi na traumę dowiedzą się uczestnicy naszego webinarium, które zorganizujemy:

14 (cz.1) i 21 (cz.2) września w godzinach od 20.00 do 22.00 (w tych terminach lista uczestników jest już zamknięta)

oraz

28 września (cz. I) i 5 październik (cz.II) w godzinach 20.00 do 22.00 zgłoszenia prosimy przesyłać do 14 września

 

Prowadzenie: Hanna Michalska, psycholog, tłumaczka przekładów na język polski książek Liottiego i innych autorów piszących po włosku o traumie i jej terapii. 

 Łączny koszt seminarium to 150 zł. (uczestnicy otrzymają materiały szkoleniowe i zaświadczenie o uczestnictwie). 

Zapisy przez formularz kontaktowy na stronie Fundacji. Zgłoszenia przyjmujemy do 1 września  

Maksymalna ilość uczestników - 15 osób