Fundacja Przyjaciele Martynki

Zastosowanie kliniczne teorii polimotywacyjnej (psychoterapia poznawczo-ewolucjonistyczna) - szkolenie

ZASTOSOWANIE KLINICZNE TEORII POLIMOTYWACYJNEJ:

EMOCJE PACJENTA I TERAPEUTY JAKO ŹRÓDŁO INFORMACJI"

 Miło nam poinformować, że szkolenie odbędzie się w Warszawie i Poznaniu. 

Już możemy podać daty szkolenia w Warszawie: 2-3 luty 2018 r. i Poznaniu: 18-19 marzec 2018 r. 

 

System motywacyjny przywiązania jest z pewnością jednym z najbardziej znanych. Czytelnicy książki o traumatycznym rozwoju wiedzą już, iż systemów motywacyjnych z poziomu limbicznego (na którym umieszcza autor interpersonalne systemy motywacyjne) Liotti wymienia co najmniej pięć: przywiązania, opieki, seksualny (związany z tworzeniem się pary), rangi i parytetowej współpracy. Każdemu z tych systemów odpowiada charakterystyczna sekwencja następujących po sobie emocji związana z zagrożeniem osiągnięcia celu lub też z jego osiągnięciem.

Zgodnie z teorią polimotywacyjną aktywacja jakiegoś interpersonalnego systemu motywacyjnego u jednego z uczestników znaczącej interakcji powoduje przynajmniej początkową aktywację analogicznego systemu (wyjątek stanowi aktywacja systemu przywiązania u jednej osoby, która wywołuje aktywację kompatybilnego do niego systemu opieki u osoby będącej z nią w interakcji) u drugiego uczestnika. Dlatego też znajomość charakterystycznych sekwencji emocji, które mogą ujawniać się w trakcie psychoterapii u pacjenta i u terapeuty stanowić mogą cenną pomoc w monitorowaniu dynamiki motywacyjnej u obu uczestników sesji psychoterapeutycznej.

Jak wynika z poniższej tabeli niektóre emocje stanowią element składowy sekwencji emocji różnych systemów motywacyjnych, dlatego też "jednostką" analizy powinny stać się sekwencje, a nie pojedyńcze emocje.  Kiedy umieści się je dodatkowo w ramach reprezentacji ja-w relacji-z innym charakterystycznej dla danego systemu motywacyjnego dużo łatwiej będzie terapeucie interpretować i emocje i zachowanie pacjenta w trakcie sesji. Cenną pomocą dla terapeuty może okazać się również metoda określana skrótem KEMA (Kontekst, Emocja, Myśl, Akcja)[1] lub KEOMA kiedy bierze się pod uwagę odczucia somatyczne współtowarzyszące właściwym emocjom lub też doświadczanie nie związane ściśle z emocjami jak pobudzenie typowe dla działania niektórych archaicznych systemów motywacyjnych. Włączenie odczuć somatycznych do elementów metody KEOMA (Kontekst Emocja, Odczucia somatyczne, Myśl, Akcja) jest szczególnie korzystne wówczas, gdy pacjent ujawnia przesadną tendencję do wyrażania własnych przeżyć na poziomie odczuć cielesnych natomiast wykazuje trudności w opisaniu własnych emocji (aleksytymia).

 

[1] CEPA w języku włoskim – skrót od Contesto, Emozione, Pensiero, Azione

  Sekwencje emocji charakterystyczne dla poszczególnych systemów motywacyjnych

 

Cel zagrożony

Cel bliski osiągnięcia

i osiągnięty

System przywiązania

Lęk (separacyjny), złość (protest)

Komfort

Smutek (z powodu

 straty)

Radość (z powodu ponownej bliskości)

Desperacja

 

Oddzielenie emocjonalne

Poczucie bezpieczeństwa

 

Ufność, miłość dziecka do opiekuna

System opieki

Lękowe ponaglenie

Ochronna czułość

Współczucie

Radość

Poczucie winy

Miłość typu rodzicielskiego

 

 

System seksualny

Wstyd[1]

Pragnienie seksualne

Strach (przed odrzuceniem)

Przyjemność seksualna

Zazdrość

Miłość seksualna

System rangi

Strach (przed oceną)

Złość (z pow. wyzwania)

Wstyd

Triumf, władza

Upokorzenie

Duma,

Smutek (z pow. porażki),

pogarda dla pokonanego

System współpracy

Poczucie winy, wyrzuty

Empatia

Poczucie izolacji

Wzajemna lojalność,

Nieufność

Radość (z powodu współ-podzielania)

Uraza (utrzymująca się złość

aż do nienawiści)

Ufność

 [1] Związany ze sferą seksualną

 

Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy do czynienia mamy ze strategiami kontrolującymi przywiązania zdezorganizowanego, ponieważ celem dezaktywacji systemu motywacyjnego przywiązania (związanego ze zdezorganizowanym wewnętrznym modelem operacyjnym zawierającym niespójne reprezentacje "ja", "innego" i relacji), do zachowania bliskości z innym wykorzystywane są inne interpersonalne systemy motywacyjne (z charakterystycznymi dla nich emocjami). Na szkoleniu, które ma charakter warsztatowy oprócz analizy przykładów przygotowanych przez prowadzącego, pracować będziemy na fragmentach zapisów sesji terapeutycznych dostarczonych przez uczestników.

Prowadzący: dr Fabio Monticelli; psychiatra, psychoterapeuta, wykładowca we Włoskim Stowarzyszeniu Terapii Behawioralnej i Poznawczej (Società Italiana di Terapia Comportamentale e Cognitiva (SITCC) i Stowarzyszeniu Psychologii Poznawczej, superwizor. Autor książek (wraz z dr Giovannim Liottim): "Systemy motywacyjne w rozmowie klinicznej. Podręcznik AIMIT", oraz "Teoria i klinika przymierza terapeutycznego" oraz wraz z Giovannim Liottim i Giovannim Fassone: "Ewolucja emocji i systemów motywacyjnych", która ukazała się we Włoszech kilka dni temu (zaś Fundacja już przygotowuje do przekłądu, wydanie planuje na pierwszą połowę następnego roku). 

Szkolenie prowadzone w języku włoskim z konsekutywnym tłumaczeniem na język polski.

Do kogo skierowane jest szkolenie: szkolenie skierowane jest do wszystkich psychoterapeutów niezależnie od ich podejścia psychoterapeutycznego, terapeutów uzależnień, studentów ostatnich lat psychologii.

Data i miejsce szkolenia: 13-14 października 2017 r, (w godzinach od 9.00 do 16.30); Warszawa, Centrum Żloliborz, Pl. Inwalidów 10,    

Zapisy do 15 września br. przez formularz kontaktowy na stronie Fundacji. Po zgłoszeniu się minimum 20 osób, uczestnicy otrzymają pisemne potwierdzenie przyjęcia na szkolenie.

Cena szkolenia: 700 zł. (możliwość płatności w dwóch ratach (350 zł. do 20 września i 400 zł. do 4 października).