Fundacja Przyjaciele Martynki

Ciągłość i nieciągłość w rozwoju - seminarium

Kolejne seminarium na temat "ciągłości i nieciągłości rozwoju i świadomości Ja" powtórzymy w lutym 2018 r. Szczegóły podamy wkrótce.

 

W dniu 27 stycznia 2016 r. w godzinach od 20 do 22 zapraszamy wszystkich zainteresowanych (miło nam będzie, jeśli problematyka seminarium zainteresuje rodziny adopcyjne) na pierwszą część seminarium on line,które poświęcone będzie problematyce możliwości modyfikacji wewnętrznych modeli operacyjnych przywiązania u dzieci adoptowanych. Jeśli zaś o modyfikacji wewnętrznych modeli operacyjnych przywiązania u adoptowanych dzieci mówimy, to oznacza, że mówić będziemy o dzieciach adoptowanych po pierwszym dzieciństwie. Postaramy się podważyć znaczenie polskiego powiedzenia: "czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość nie musi trącić", co potwierdzają badania np. nad międzypokoleniową transmisją przywiązania w rodzinach adopcyjnych. Zaproponujemy też interpretację jawności adopcji, która - mamy wielką nadzieję - pomoże zrozumieć zainteresowanym samą istotę adopcji. 

W książce „Wychowanie do rezyliencji” (2005) Elena Malaguti pisze:

Przywykliśmy uważać, że krzywdzone dzieci staną się w przyszłości krzywdzącymi rodzicami. Istnieją bardzo interesujące badania na temat: „rezyliencja a krzywdzenie dziecka". Wynika z nich, że z wielka ostrożnością należy podchodzić do badań nad międzypokoleniową transmisją krzywdzenia, ponieważ wyniki tych badań zmieniają się w zależności od zastosowanej metodologii. Jeśli jesteśmy zainteresowani przeszłością rodziców, którzy krzywdzą swoje dzieci (metodologia retrospektywna), można stwierdzić, że byli oni jako dzieci ofiarami przemocy. Jeśli się zaś śledzi rozwój dzieci, które doznawały przemocy (metodologia prospektywna) można zaobserwować, że jedynie mniejszość z nich powtarza zachowania własnych rodziców, gdy sami mają dzieci”

Seminarium tytuł swój zaczerpnęło z książki o podobnym tytule. 

Michael i Marjorie Rutter w swojej interesującej książce „Okres życia. Ciągłość, nieciągłość i kryzys w rozwoju”1995), stwierdzają:

Przez wiele lat królowało ogólne przekonanie, że osobowość człowieka w przeważającym stopniu jest determinowana i modelowana przez doświadczenia pierwszych lat życia… Zważywszy na częstotliwość, z jaką po wczesnych negatywnych doświadczeniach występowały problemy psychiczne oraz na utrzymywanie się tych problemów pomimo późniejszych pozytywnych doświadczeń, perspektywa ta wydawała się słuszną. Dzisiaj wiemy natomiast, że seria negatywnych doświadczeń lub doznania straty w dzieciństwie nie determinują w sposób absolutny rozwoju osobowości. Jeśli następujące po nich doświadczenia są naprawdę pozytywne negatywne konsekwencje straty lub wczesnych trudności znikają prawie zupełnie[1]. Wrażenie utrzymywania się skutków wynika z dużego prawdopodobieństwa, że po wczesnych negatywnych doświadczeniach nastąpią kolejne analogiczne doświadczenia. Utrzymywanie się zachowania                           w przeważającym stopniu wynika z utrzymywania się negatywnych doświadczeń. Pomimo tego, że stwierdzenie to jest sprzeczne z poglądami wielu badaczy jest ono z pewnością słuszne. Istnieją wyjątki… generalnie jednak, wczesne doświadczenia nie mają dużego znaczenia jeśli są one analizowane niezależnie od następujących po nich doświadczeniach. (M i M Rutter, 1995, str. 35)".

 

I jeszcze jeden cytat, który jest wyzwaniem dla naszego sposobie myślenia o "skrzywdzonym dzieciństwie":

"Nie jest kluczowym pytanie o to, czy wczesne doświadczenia wywierają trwałe skutki niezależnie od tego, co dzieje się później. Należałoby raczej skupić uwagę na tym, że bardzo rzadko wczesne doświadczenia i te, następujące po nich są od siebie niezależne; i na koniec, czasami zakłada się, że wyjątkowo negatywne doświadczenia muszą[1] pozostawić deficyty ponieważ, pomimo tego, że następujące po nich pozytywne doświadczenia umożliwiają normalny rozwój, niemożliwym jest, by nadrobienie strat było zupełne, chyba że korzystne doświadczenia będą powyżej normy. Takie założenie jest błędne [2]. Wiele przypadków całkowitego nadrobienia ujawnia się również w zwyczajnych sytuacjach: na przykład po okresie poważnego niedożywienia, przywrócenie normalnej diety prowadzi do polepszenia, które jest czymś więcej niż nadrobienie wcześniejszych braków. Nie oznacza to, że nie istnieją konsekwencje mniej lub bardziej określone, lecz że za pośrednictwem różnych mechanizmów biologia oferuje środki do tego, by znajdując się w dobrych warunkach wykorzystać to do nadrobienia wcześniejszych niedoborów (M i M Rutter, 1995, str. 75)".

 W seminarium wykorzystamy fragmenty rejestracji wystąpień włoskich profesjonalistów zajmujących się problematyką przywiązania, wspierania rodzicielstwa oraz terapii traumy.

Cena każdego z trzech zaplanowanych seminariuów to 50 zł od osoby.

link do formularza rejestracyjnego 1 seminarium 27 stycznia rejestracja 27 stycznia. Ciągłość i nieciągłość w adopcji 

link do formularza rejestracyjnego 2 seminarium 5 lutego rejestracja 5 luty Nieciągłość w rozwoju w adopcji a możliwość modyfikacji stylu przywiązania