Fundacja Przyjaciele Martynki

przywiązanie w świetle teorii motywacji - webinar

John Bowlby powiadał, że system motywacyjny przywiązania można w pełni zrozumieć jedynie poprzez jego interakcję z innymi systemami motywacyjnymi o wrodzonej bazie kierującymi zachowaniem człowieka w relacjach międzyludzkich.

Takiej analizy można dokonać biorąc za podstawę ewolucjonistyczną teorię motywacji Liottiego. Zgodnie z którą systemy motywacyjne tworzą trójpoziomową, hierarchiczną strukturę, odpowiadającą trzem mózgom w koncepcji trójjednego mózgu MacLeana. 

Analiza tak widzianej interakcji pomiędzy hierarchicznie usytuowanymi systemami motywacyjnymi opisuje zachowania człowieka w relacjach interpersonalnych i bardzo dobrze tłumaczy reakcje człowieka na traumę zwłaszcza tą, powodowaną przez drugiego człowieka. Kiedy myślimy o rozwijającym się dziecku określenie tego, jakie sytuacje dla niego mogą być potencjalnie traumatyczne stanowi z pewnością bardzo ważną wiedzę. Zaczynając od zdezorganizowanego/zdezorientowanego wzorca przywiązania we wczesnym dzieciństwie możemy prześledzić prześledzieć rozwój strategii kontrolujących przywiązania zdezorganizowanego w okresie przedszkolnym i szkolnym. 

Czytaj więcej

Zastosowanie ewolucjonistycznej teorii motywacji Liottiego w psychoterapii inspirowanej teorią przywiązania - seminarium

Szanowni Państwo,

Zapraszamy na seminarium poświęcone psychoterapii osób z pozabezpiecznymi stylami przywiązania.

Seminarium poprowadzi dr Fabio Moticelli psychiatra, psychoterapeuta, wykładowca i superwizor w SITCC, APC (Stowarzyszeniu Psychologii Poznawczej) i ARPAS (Stowarzyszeniu Badań nad  Psychopatologia Przywiązania i Rozwojową).

Dr F. Monticelli jest przedstawicielem podejścia poznawczo-ewolucyjnistycznego, współautorem książek  (wraz z Giovannim Liottim) "Systemy motywacyjne w rozmowie klinicznej. Podręcznik AIMIT" (2008), "Teoria i klinika przymierza terapeutycznego" (2014) oraz "Ewolucja emocji i systemów motywacyjnych. Teoria, badania, klinika" (2017)

oraz wielu artykułów poświęconych psychopatologii i psychoterapii.  W swoim dorobku odwołuje się do neuronauki, psychoanalizy, teorii przywiązania, psychologii ewolucyjnej i psychologii poznawczej.

W trakcie warsztatu będziemy mogli zapoznać się z:

- podstawami podejścia poznawczo-ewolucyjnego, również jako podejścia psychoterapeutycznego zaliczanego do kategorii "psychoterapii inspirowanej teorią przywiązania" (więcej na ten temat tutaj ) 

- koncepcją systemów motywacyjnych (obrony i przywiązania - opieki, agonistycznego, parytetowej kooperacji, seksualnego), ich ewolucjonistycznych celów, reguł aktywacji i dezaktywacji oraz dynamicznych napięć między nimi w rozwoju normatywnym i nienormatywnym

- rolą dysocjacji (rozumianej jako dezintegracji a nie jako obrona wewnątrzpsychiczna) w przywiązaniu zdezorganizowanym i następujących po nim strategiach kontrolujących oraz jej wpływu na psychopatologię, sposoby ujawniania się w procesie psychoterapii

- metodami pracy z pacjentami z zachowaniami kontrolującymi i zdezorganizowanym przywiązaniem, znaczenie przymierza terapeutycznego opartego w przeważającym stopniu na aktywacji systemu motywacyjnego parytetowej współpracy i jego monitorowanie dzięki metodzie AIMIT.

Czytaj więcej

teoria przywiązania a psychosomatyka PNEI

W dniu 11 maja w godzinach od 20.00 do 22.00 zapraszamy na seminarium on line (webinar) poświęcone teorii przywiązania, która jest bardzo ważna ale nie tłumaczy wszystkiego. Jest dźwignią do rozwoju, jakie jeszcze cechy postaci przywiązania oprócz wrażliwości i responsywności są ważne, by ten rozwój rzeczywiście następował zainteresowani dowiedzą się na seminarium. 

Seminarium jest jednym z pierwszych w tym roku poświęconych przybliżeniu znaczenia teorii motywacji dla zrozumienia psychosomatyki PNEI.

Czytaj więcej

model psychopatologii rozwojowej i dysocjacji

W dniu 6 marca w godzinach od 20.00 do 22.00 zapraszamy na seminarium on line poświęcone koncepcji strategii kontrolujących przywiązania, występujących często po wczesnodziecięcym przywiązaniu zdezorganizowanym oraz ich interpersonalnym (albo interpodmiotowym) wymiarze oraz znaczeniu dla rozwoju.

interpodmiotowość a przywiązanie - seminarium

Seminarium on line powtórzone zostanie w dniu 1 marca w godzinach od 20.00 do 22.00.

Na seminarium obowiązuje wcześniejsza rejestracja.

Koncepcja interpodmiotowości jest bardzo ważną koncepcją dla zrozumienia rozwoju dziecka. Tak w kierunku zdrowia, jak i psychopatologii. Jest też ważną koncepcją dla zrozumienia procesu psychoterapeutycznego.

Czytaj więcej

Traumatyczny rozwój - komentarze - webinar

Uwaga!

Nowy termin seminarium on line to 11 kwietnia 2018 r. w godzinach od 20.00 do 22.00

 

Tym razem seminarium zaczniemy od neurobiologii przywiązania (od bezpiecznego do zdezorganizowanego), czyli jak doświadczenia z relacji z pierwotnym opiekunem w pierwszych miesiącach życia wpływają na rozwój mózgu (a więc regulację lub jej brak arousal na poziomie ciała, emocji i na poziomie poznawczym).  

Ponieważ doświadczenia te magazynowane są w pamięci proceduralnej (czyli nieświadomej) spróbujemy znaleźć odpowiedź na pytanie, jak to się ma do psychoterapii i jakie podejścia psychoterapeutyczne są w takich przypadkach skuteczne.

Czytaj więcej

Trauma i interpodmiotowość - międzynarodowa konferencja

Nastepna konferencja poświęcona tej problematyce odbędzie się 19 maja 2018 r. w Poznaniu

więcej informacji tutaj 

 Wyniki badań A. Schore’a wskazują jednoznacznie, że głównym predyktorem zaburzeń posttraumatycznych w okresie dorastania i dorosłości jest przywiązanie zdezorganizowane/zdezorientowane w pierwszym dzieciństwie. (Schore, 2002). 

Wielu badaczy oraz psychoterapeutów zajmujących się zaburzeniami posttraumatycznymi zgadza się z tezą, iż poznanie i zrozumienie mechanizmów traumatyzacji logicznie związane jest z doborem rodzaju oddziaływań wspierających i psychoterapii, które można podzielić na dwie ogólne kategorie: top down i bottom up.

A jak było? Oto fragment zarejestrowanego wystąpienia dr Onofri 

 

 

Czytaj więcej

psychoterapia traumy - webinarium

Uwaga!!!seminarium z dnia 10 lutego zostało przeniesione na 23 lutego.

Na każdym seminarium, na którym poruszaliśmy mechanizmy i procesy prowadzące do powstania zaburzeń posttraumatycznych u dzieci i młodzieży wspominaliśmy o tym, jakie to ma znaczenie dla psychoterapii. Mówiliśmy również o tym, dlaczego psychoterapiia oparta jedynie na teorii przywiązania w przypadkach traumy rozwojowej, czy też chronicznej, może mieć przeciwne skutki do zamierzonych. Kolejne trzy seminaria poświęcimy przybliżeniu tych form psychoterapii (z których każda integruje wiedzę z teorii przywiązania).

Czytaj więcej

Trauma i dysocjacja w świetle teorii przywiązania, wskaźniki, diagnoza, terapia

 

 

 

UWAGA

Po dłuższej przerwie miło nam poinformować o tym, że wznawiamy cykl seminariów na ten temat. Seminaria wzbogacone o to, co nowego do tej dziedziny wniosła teoria Porgesa

czyli o to, co dzisiaj uznaje się za traumę chroniczną, albo złożoną

seminarium on line odbędzie się 20 lipca 2016 w godzinach 9.00 - 14.00

W stosuku do wcześniejszych tematyka skoncentruje się najbardziej na interpodmiotowości analizując to jaki wkład w zrozumienie traumy wnosi teoria przywiązania Bowlby'ego, teoria poliwagalna Porgesa i teoria polimotywacyjna Liottiego 

 

 

 

 

Odtworzenie seminarium prowadzonego 6 czerwca przez dr Giovanni Tagliavini. 

 

Odbędą się on line i poświęcone będą zdefiniowaniu tego, jakie sytuacje mogą być potencjalnie traumatyczne, kiedy uruchamiają one mechanizmy traumatyzacji oraz przedstawienie tych mechanizmów. Mówić będziemy o tym, co nowego w zrozumienie traumy i dysocjacji oraz samego przywiązania wnosi teoria poliwagalna Porgesa. Mówić będziemy o symptomach wczesnej traumy relacyjnej (i dlaczego system motywacyjny przywiązania jest tak ważny) w kryteriach diagnostycznych DSM5, wskaźnikach traumatyzacji; dysocjacji i jej formach, terapii skoncentrowanej na ciele i opartej na mentalizacji. 

Czytaj więcej

Ciągłość i nieciągłość w rozwoju - seminarium

Kolejne seminarium na temat "ciągłości i nieciągłości rozwoju i świadomości Ja" powtórzymy w lutym 2018 r. Szczegóły podamy wkrótce.

 

W dniu 27 stycznia 2016 r. w godzinach od 20 do 22 zapraszamy wszystkich zainteresowanych (miło nam będzie, jeśli problematyka seminarium zainteresuje rodziny adopcyjne) na pierwszą część seminarium on line,które poświęcone będzie problematyce możliwości modyfikacji wewnętrznych modeli operacyjnych przywiązania u dzieci adoptowanych. Jeśli zaś o modyfikacji wewnętrznych modeli operacyjnych przywiązania u adoptowanych dzieci mówimy, to oznacza, że mówić będziemy o dzieciach adoptowanych po pierwszym dzieciństwie. Postaramy się podważyć znaczenie polskiego powiedzenia: "czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość nie musi trącić", co potwierdzają badania np. nad międzypokoleniową transmisją przywiązania w rodzinach adopcyjnych. Zaproponujemy też interpretację jawności adopcji, która - mamy wielką nadzieję - pomoże zrozumieć zainteresowanym samą istotę adopcji. 

W książce „Wychowanie do rezyliencji” (2005) Elena Malaguti pisze:

Przywykliśmy uważać, że krzywdzone dzieci staną się w przyszłości krzywdzącymi rodzicami. Istnieją bardzo interesujące badania na temat: „rezyliencja a krzywdzenie dziecka". Wynika z nich, że z wielka ostrożnością należy podchodzić do badań nad międzypokoleniową transmisją krzywdzenia, ponieważ wyniki tych badań zmieniają się w zależności od zastosowanej metodologii. Jeśli jesteśmy zainteresowani przeszłością rodziców, którzy krzywdzą swoje dzieci (metodologia retrospektywna), można stwierdzić, że byli oni jako dzieci ofiarami przemocy. Jeśli się zaś śledzi rozwój dzieci, które doznawały przemocy (metodologia prospektywna) można zaobserwować, że jedynie mniejszość z nich powtarza zachowania własnych rodziców, gdy sami mają dzieci”

Seminarium tytuł swój zaczerpnęło z książki o podobnym tytule. 

Michael i Marjorie Rutter w swojej interesującej książce „Okres życia. Ciągłość, nieciągłość i kryzys w rozwoju”1995), stwierdzają:

Przez wiele lat królowało ogólne przekonanie, że osobowość człowieka w przeważającym stopniu jest determinowana i modelowana przez doświadczenia pierwszych lat życia… Zważywszy na częstotliwość, z jaką po wczesnych negatywnych doświadczeniach występowały problemy psychiczne oraz na utrzymywanie się tych problemów pomimo późniejszych pozytywnych doświadczeń, perspektywa ta wydawała się słuszną. Dzisiaj wiemy natomiast, że seria negatywnych doświadczeń lub doznania straty w dzieciństwie nie determinują w sposób absolutny rozwoju osobowości. Jeśli następujące po nich doświadczenia są naprawdę pozytywne negatywne konsekwencje straty lub wczesnych trudności znikają prawie zupełnie[1]. Wrażenie utrzymywania się skutków wynika z dużego prawdopodobieństwa, że po wczesnych negatywnych doświadczeniach nastąpią kolejne analogiczne doświadczenia. Utrzymywanie się zachowania                           w przeważającym stopniu wynika z utrzymywania się negatywnych doświadczeń. Pomimo tego, że stwierdzenie to jest sprzeczne z poglądami wielu badaczy jest ono z pewnością słuszne. Istnieją wyjątki… generalnie jednak, wczesne doświadczenia nie mają dużego znaczenia jeśli są one analizowane niezależnie od następujących po nich doświadczeniach. (M i M Rutter, 1995, str. 35)".

Czytaj więcej