Fundacja Przyjaciele Martynki

Zaufać pacjentowi. Wprowadzenie do Control - Mastery Theory - zapowiedz książki

Centralną koncepcją Control Mastery Theory (CMT) jest to, że istoty ludzkie wykazują silną wrodzoną dyspozycję do rozumienia rzeczywistości i dostosowania się do niej. Dyspozycja ta funkcjonuje od samego dzieciństwa pod postacią nieświadomych planów, które ukierunkowują zachowanie, myśli i uczucia ku osiągnięciu adaptacyjnych celów. Jeśli środowisko - a zwłaszcza to interpersonalne – funkcjonuje w taki sposób, że zagraża adaptacyjnym impulsom planu, podmiot może rozwinąć przekonanie o sobie i innych, które z wysokim prawdopodobieństwem może być patogenne. Może bowiem zagrażać osiągnięciu adaptacyjnych celów, które nieświadomie uznawane zostają za zbyt niebezpieczne.

Tak cele pacjenta (wrodzone i ukierunkowane na lepsze zrozumienie i lepsze przystosowanie), jak i patogenne przekonania (rozwijające się na bazie traumatycznych, realnych doświadczeń) są uprzywilejowanym obiektem pracy terapeutycznej. W trakcie terapii, w relacji terapeutycznej pacjent będzie wykazywał tendencję do „testowania” patogennych wierzeń w celu przezwyciężenia zagrożeń , które uniemożliwiają pełne osiągniecie adaptacyjnych celów. Zgodnie z CMT, celem terapeutycznym jest wyodrębnienie i przezwyciężenie patogennych wierzeń, tak by ułatwić pełne wdrożenie adaptacyjnego impulsu planu pacjenta, który ukierunkowany jest na polepszenie kontroli i panowania nad stanami umysłowymi w środowisku interpersonalnym. Osiągnięcie takiego celu zachodzi poprzez oddziaływania, które klasyfikuje się jako „korzystne dla planu” (pro-plan), i które umożliwiają przezwyciężenie testu - co jest sygnalizowane przede wszystkim przez zmniejszenie się lęku  – pośredni wskaźnik postrzegania większego bezpieczeństwa interpersonalnego  – a zaraz po tym, poprzez polepszenie się wglądu (insight), wskaźnik „włączenia” zdolności do autorefleksji i większej integracji osobistego poznania. Innymi słowy, oddziaływania korzystne dla planu i ich wpływ na zdolność pacjenta do mentalizacji stanowią wskaźnik dobrej syntonizacji interpodmiotowej, ukierunkowanej na osiągniecie celów terapeutycznych. Przeciwnie oddziaływania “niekorzystne dla plany” (anty-plan), w konsekwencji powodują wzrost poziomu lęku i nagłe obniżenie się zdolności refleksyjnych pacjenta, a w konsekwencji prowadzą do zastoju terapeutycznego i utraty zgodności interpodmiotowej.

Więcej na ten temat zainteresowani znajdą tutaj

 Publikację książki planujemy w drugiej połowie następnego roku. Autor, Francesco Gazzillo obiecał nam wsparcie i współpracę w zorganizowaniu szkoleń i seminariów na ten temat.