Fundacja Przyjaciele Martynki

relacyjna trauma wczesnodziecięca,

  • Miło nam poinformować, że książka autorstwa: Liotti, Fassone, Monticeli, która we Włoszech ukazała się w lipcu 2017 r., w czerwcu 2019) będzie dostępna po polsku. Książka powstała jako uzupełnienie książki o systemach motywacyjnych w rozmowie klinicznej.

  •  

    Cena książki to 52 zł.

    Cena wysyłki to zł. 13,00

    Książki są dostępne do końca czerwca lub do wyczerpania nakładu.

     

    Prosimy o podanie danych do rachunku oraz adresu do wysyłki, jeśli jest inny niż podany w danych do rachunku.

    Po dokonaniu przelewnu na konto Fundacji (podane na rachunku), ksiażka zostanie wysłana na podany adres (przesyłka polacona, priorytetowa).

    Książka Liottiego i Fariny (2011) jest złożoną i objaśniającą rozprawą na temat traumy oraz dysocjacyjnych i psychopatologicznych komponentów, które z niej mogą wynikać.

  • Ponieważ druk książki tra nieplanowanie długo i spodziewamy się książek około 20 kwietnia przedłużamy czas promocji (koszt wysyłki pokrywać będzie Fundacja) do 30 kwietnia. 

    Cena książki to 55 zł plus koszt wysyłki - zł. 7,20.

     

    Zamówienia prosimy składać przez formularz kontaktowy (zakładka "Kontakt") lub bezpośrednio na Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. (prosimy o podanie danych do rachunku). 

     

    Wszystkim, którzy już za książkę zapłacili i czekają, a Fundacja ciągle robi poprawki, korekty itd., książkę Ewolucja emocji i systemów motywacyjnych wyślemy ze specjalną dedykacją - niestety już nie Giovanni Liottiego, ale...

    Oczywiście książka dla tych cierpliwych czytelników będzie prezentem od Fundacji... z życzeniami, by natchnęła ich takim "byciem człowiekiem", jaki Gianni Liotti na papier potrafił przelać, a w tej książce osiągnął to, co powinien osiągnąć: wielką wiedzę, wiele osobistych przemyśleń i mądrość życiową.

    Jest piękna, ta książka jest przepiękna. 

    W serii wydawniczej "Giovanni Liotti - dziela wybrane" (bo wszystkich książek, których Giovanni Liotti jest autorem lub współautorem z pewnością nie jesteśmy w stanie przetłumaczyć) Centrum Psychologii relacyjnej - Hanna Michalska, wraz z Fundacją do wydania szykują kolejne dwie książki.

  • Gianni Liotti starał się połączyć badania z psychologii rozwojowej, neuronauki, funkcjonowanie afektywne w projekt rewolucyjnej i nowatorskiej psychoterapii, która integrowała klinikę i badania. Największym jego wkładem był rozwój teorii interpersonalnych systemów motywacyjnych.

  • UWAGA 

    Osoby zainteresowane bardziej praktycznym przybliżeniem tego, jak analiza aktywności interpersonalnych systemów motywacyjnych sprawdza się w pracy psychoterapeutycznej, dlaczego tak ważny w trakcie sesji jest aktywny (tak u pacjenta, jak i u terapeuty) system parytetowej współprcy

    zapraszamy 29 czerwca na warsztatowe spotkanie z

    dr Fabio Monticellim i prof. Benedetto Fariną

    Warsztaty odbędą się

    w Siedzibie Wydziału Zamiejscowego SWPS w Katowicach, ul. Techników 9,

    w godzinach od 9.00 do 13.30.

    Koszt warsztatów to 250 zł (wpłata do 30 maja) 300 zł (wpłata do 15 czerwca)

    Zapisy przez formularz kontaktowy (zakładka "Kontakt")

     

     

    Miło nam ogłosić program nowego szkolenia dotyczącego psychoterapii poznawczo - ewolucjonistycznej i przymierza terapeutycznego. Mamy nadzieję, że szkolenie może ofiarować psychoterapeutom - niezależnie od ich orientacji psychoterapeutycznej- cenne wskazówki do rozumienia procesu terapeutycznego i narzędzia, które będą pomocne w ich pracy psychoterapeutycznej.

    Szkolenie jest wprowadzeniem do kolejnego szkolenia o przymierzu terapeutycznym konstruowanym w oparciu o system motywacyjny parytetowej współpracy, który w największym stopniu przyczynia się do wzrostu zdolności metapoznawczych (które Fonagy nazywa zdolnościami mentalizacji), możliwości jego załamania się w trakcie psychoterapii i jego przywracaniu. Pierwsze szkolenie o konstruowaniu przymierza terapeutycznego planowane jest na wiosnę 2020 r.

    Szkolenie o systemach motywacyjnych jest też wprowadzeniem do szkolenia będącego wprowadzeniem do Master Control Theory, czyli psychoterapii opartej o plan pacjenta wg. Weissa.

  • UWAGA!!!

    Seminaria zostaną powtórzone jesienią, wkrótce podamy informację o terminach.

    Zapraszamy.

     

    Koncepcja modelu dysocjacji opracowana Giovanni Liottiego posłużyła za punkt wyjścia między innymi badaczom, którzy opracowali teorię dysocjacji strukturalnej. Spróbujemy na naszych seminariach przybliżyć tak model traumy i dysocjacji Liottiego, jak i model dysocjacji strukturalnej.

    Idea Pitipies® narodziła się z konieczności znalezienia rozwiązania klinicznego problemu: jak wyjaśnić straumatyzowanym dzieciom to, w jaki sposób działa dysocjacja strukturalna w terminologii podziału na części osobowości.

     

    Puppets for Trauma Psychoterapy (PiTiPies)stanowi dla autorki, dr Alessi Tomba, bardzo ważne narzędzie pomocne w psychoterapii i wspierające ją, przede wszystkim zaś stanowiące część szerszego ustrukturyzowanego procesu  ukierunkowanego na dostosowanie teorii, terminologii i strategii klinicznych opracowanych dla terapii zaburzeń wynikających z doświadczeń traumatycznych, do psychotraumatologii rozwojowej.

    Poniżej przedstawiony zostanie krótki opis na ten temat. Zważywszy na złożoność problematyki, nie będzie on z pewnością wyczerpujący, będzie jednak pomocny w zrozumieniu funkcji PiTiPies.

    Wspomniano wyżej o koniczności wyjaśnienia straumatyzowanym pacjentom – tak dorosłym, jak i dzieciom – jak funkcjonuje dysocjacja strukturalna. 

    Dlaczego?

    Przejście to ma wyjątkowe znaczenie w przypadku wszystkich pacjentów - tak dorosłych, jak i dzieci – stanowiąc kliniczny warunek psychoedukacji, polegającej na zrozumieniu tego, co dzieje się w umyśle jednostki w terminach funkcjonowania i mechanizmów obronnych oraz sprawiając, iż w większym stopniu zrozumiałe staje się również znaczenie pracy, którą psychoterapeuta później zaproponuje.

     

    Dr Tomba odnosi sie pod tym względem do teorii dysocjacji strukturalnej, przedstawionej w we włoskim przekładzie książki Van der Harta i in z 2006 r.,  “Fantasmi nel sé” (wydanej przez Raffaello Cortina Editore),  o której w dalszej części nadmienia.

    Mówiąc o doświadczeniach  “traumatycznych” odnosimy się do tych wydarzeń, które stanowią zagrożenie życia lub/i integralności psycho-fizycznej dla samej osoby lub kogoś z kim osoba ta jest bardzo związana (wypadki, agresje, przemoc, katastrofy, krzywdzenie doświadczone lub bycie jego świadkiem, itd. …) i instynktownie aktywuje system obrony. System ten czasami jednak okazuje się nieskuteczny lub też nie może być aktywowany bądź też aktywowany, okazuje się nieskuteczny w ochronie jednostki lub kogoś jej bliskiego przed odczuwanym niebezpieczeństwem psychofizycznym. To właśnie w takiej sytuacji podmiot przeżywa doświadczenie przeciążenia emocjonalnego, poznawczego sensorycznego i psycho-fizycznego (przykładowo zostaje zraniony, napadnięty, doświadcza nadużycia, zranienia… i nie jest w stanie zrobić nic, by przerwać to doświadczenie); właśnie w takich chwilach umysł aktywuje się ochronnie prowadząc do dysocjacji osobowości.

     

    Autorzy wykazują, iż po traumatycznych doświadczeniach, może rozwinąć się część zwana “Pozornie Normalną Częścią Osobowości” (ANP) skoncentrowana najczęściej na codziennych czynnościach oraz „Część Emocjonalna” (EP), która składa się z aspektów związanych z usztywnionym i zakorzenionym w traumatycznym doświadczeniu systemem obrony.

    ANP jest częścią “normalną” pod względem większości aspektów oprócz świadomości wszystkiego tego (lub prawie wszystkiego) co odnosi się do traumy; części EP są tymi, które związane są ze wspomnieniami i z doświadczeniem związanym z traumą.

     

    Teoria ta ma swoje źródło w koncepcji, iż operacje umysłowe oraz adaptacyjne zachowania rozwijają się w oparciu o systemy psychobiologiczne występujące już u wielu gatunków zwierząt (a więc również u naszego gatunku, pomimo tego, iż jest bardziej [ewolucjonistycznie rozwinięty]).

    Niektóre systemy akcji [systemy psychobiologiczne] odnoszą się do codziennego życia i ukierunkowane są na regulację energii, przywiązania i opieki, zaangażowania społecznego, eksploracji, zabawy i reprodukcji. Wszystkie implikują zbliżanie się do atrakcyjnych bodźców (Lang 1995). Część pozornie normalna osobowości (ANP) bazuje na tych systemach akcji.

    Jeden z głównych systemów akcji skoncentrowany jest na ochronie życia w obliczu bezpośredniego niebezpieczeństwa i zawiera kilka podysystemów obrony,takich jak wzywania pomocy, ataku, ucieczki, zamrożenia(lub freezing),podporządkowania lub inaczej pozornej śmierci.Emocjonalne części osobowości (EP) związane są z tymi obronnymi systemami akcji.

    W zależności od tego jak podzielony jest umysł pacjenta Van Der Hart i in. (2006) klasyfikują dysocjację strukturalną jako pierwszorzędową, drugorzędową lub trzeciorzędową.

    W pierwszym przypadku mamy do czynienia z jedną częścią EP, która w całości skoncentrowana jest na okresie traumy i jedną część ANP, która kontynuuje wykonywanie codziennych czynności (odpowiada prostemu PTSD); w dysocjacji strukturalnej drugorzędowej występuje jedna część ANP i większa ilość części EP, które należą do różnych podsystemów systemu obrony aktywujących się w traumatyzującym środowisku (tu występuje DDNAS – zaburzenia dysocjacyjne gdzie indziej nie sklasyfikowane i DBP – zaburzenia osobowości borderline). W dysocjacji strukturalnej trzeciorzędowej występuję większa liczba EP ale też więcej niż jedna ANP. Podział ANP ujawnia się wówczas, kiedy aspekty codziennego życia (systemy psychobiologiczne wymienione wyżej) zostają skojarzone z wydarzeniami traumatycznymi aktywując wspomnienia tego typu. W tych przypadkach osobowość pacjenta dzieli się coraz bardziej próbując kontynuować “żyć codziennością” bez zagłębiania się w traumatyczne wspomnienia (jedynie DDI).

  • Taki mamy intrygujący tytuł nowej książki do tłumaczenia (bo kto jak nie Fundacja?). 

    Fragment recenzji książki autorstwa Giovanni Maria Ruggiero jest następujący:

    Od dołu do góry (i z powrotem...). Nowe podejścia bottom up: psychoterapia poznawcza, ciało, EMDR.

  •  

    Już zapraszamy na przyszłoroczny workshop, na którym zainteresowani będą mogli posłuchać o ewolucjonistycznej teorii motywacji i jej klinicznym zastosowaniu.

  • UWAGA!!!

    Książka będzie ponownie dostępna około 10 lutego. 

    Po książce o traumatycznym rozwoju, proponujemy czytelnikom kolejny polski przekład książki autorstwa/współautorstwa Giovanni Liottiego. Tym razem o systemach motywacyjnych, o istnieniu których każdy psychoterapeuta dobrze, by wiedział.

    Książka stanowi część swoistej "Trylogii terapeutycznej", którą oprucz "Systemów motywacyjnych w rozmowie klinicznej" tworzą: "Teoria i klinika przymierza terapeutycznego" oraz "Ewolucja emocji i systemów motywacyjnych"

  •  Centrum Psychologii Relacyjnej zaprasza na szkolenie:

     

    PSYCHOTRAUMATOLOGIA DZIECI I MŁODZIEŻY

     

    TRAUMA - INTERPODMIOTOWOŚĆ - REZYLIENCJA - te trzy koncepcje będą filarami naszego szkolenia z psychotraumatologii.

    Najbliższe miesiące upłyną nam pod znakiem zmierzenia się z taką problematyką. Jak powiedział - znany już niektórym dr Giovanni Tagliavini - nasz stosunek do relacyjnej traumy jest często dialektyczny i oscyluje pomiędzy dwoma biegunami - oskarżycielskim vs uniewinniającym. Są ci, którzy oskarżają o konsekwencje traumy (zwłaszcza, gdy konsekwencje te trwają lata, albo ujawniają się po latach) samą ofiarę tejże traumy i tacy, którzy tą traumą wszystko chcieliby wytłumaczyć, zrzucając wszystko, co w życiu ofiary się wydarza na traumatyczne wydarzenia - często z dalekiej przeszłości. Jest jeszcze jedna kategoria ludzi, która jakby problem wczesnej relacyjnej traumy omija wielkim łukiem (zaczynając od dziadka Freuda), jest dla nich samych być może zbyt bolesnym podjęcie tematu i niczym dzieci twierdzą, że jak problemu nie widzę, to on nie istnieje (pewnie nawet znajdą uzasadnienie w koncepcjach filozoficznych).

    Fundacja proponuje tym, którzy - metodą greckiego złotego środka - nie mają ochoty pomiędzy biegunami oscylować, szkolenie na temat psychotraumatologii okresu rozwojowego. Mottem tegoż seminarium niech będą słowa ciągle dr Tagliavini wygłoszone na seminarium w Warszawie: "Funkcją umysłu człowieka jest przede wszystkim integracja. Jeśli ta integracja jest z powodu traumy uniemożliwiona (dysocjacja jako dys-integracja czyli brak integracji ) świadomość będzie w nieskończoność próbowała podjąć swoją najważniejszą funkcję - integracji. Zadaniem profesjonalistów jest wspieranie tych prób". Kiedy traumę relacyjną analizuje się przez pryzmat teorii przywiązania jej konsekwencje jawią się zupełnie inaczej niż opisano to w kryteriach DSM, kiedy dodatkowo analizuje się ją w świetle ewolucjonistycznej teorii motywacji Liottiego (integrującej m.in. tak teorię przywiązania, jak i teorię poliwagalną Porgesa) i zrozumie się funkcjonowanie strategii kontrolujących symptomy dysocjacji wyglądają zupełnie tym bardziej inaczej niż w kategoriach DSM. 

  •  

     

     

    UWAGA

    Po dłuższej przerwie miło nam poinformować o tym, że wznawiamy cykl seminariów na ten temat. Seminaria wzbogacamy o to, co nowego do tej dziedziny wniosła teoria Porgesa

    Seminaria będą o tym, co dzisiaj uznaje się za traumę chroniczną, albo złożoną i nowych podejściach terapeutycznych do jej terapii.

    O nowych datach seminariów on line, które planujemu na jesień br. poinformujemy wkrótce, przedstawimy też nowych prowadzących. 

     

     

     

     

    Odtworzenie seminarium prowadzonego 6 czerwca przez dr Giovanni Tagliavini. 

     

    Odbędą się on line i poświęcone będą zdefiniowaniu tego, jakie sytuacje mogą być potencjalnie traumatyczne, kiedy uruchamiają one mechanizmy traumatyzacji oraz przedstawienie tych mechanizmów. Mówić będziemy o tym, co nowego w zrozumienie traumy i dysocjacji oraz samego przywiązania wnosi teoria poliwagalna Porgesa. Mówić będziemy o symptomach wczesnej traumy relacyjnej (i dlaczego system motywacyjny przywiązania jest tak ważny) w kryteriach diagnostycznych DSM5, wskaźnikach traumatyzacji; dysocjacji i jej formach, terapii skoncentrowanej na ciele i opartej na mentalizacji. 

  •  

     Wyniki badań A. Schore’a wskazują jednoznacznie, że głównym predyktorem zaburzeń posttraumatycznych w okresie dorastania i dorosłości jest przywiązanie zdezorganizowane/zdezorientowane w pierwszym dzieciństwie. (Schore, 2002). 

    Wielu badaczy oraz psychoterapeutów zajmujących się zaburzeniami posttraumatycznymi zgadza się z tezą, iż poznanie i zrozumienie mechanizmów traumatyzacji logicznie związane jest z doborem rodzaju oddziaływań wspierających i psychoterapii, które można podzielić na dwie ogólne kategorie: top down i bottom up.

    A jak było? Oto fragment zarejestrowanego wystąpienia dr Onofri 

     

     

  • Szkolenie zostanie powtórzone w 2019 r., w dniach 13 i 27 marca oraz 10 i 24 kwietnia, w godzinach od 20.00 do 22.00.

    O czym mówiliśmy na pierwszym seminarium można zobaczyć tutaj

    oraz fragment rejestracji trzeciego dostępny jest tutaj

    Po raz pierwszy w Polsce mamy przyjemnośc zaproponować podejście psychoterapeutyczne zaliczane do trzeciej fali podejścia poznawczo-behawioralnego, czyli podejście poznawczo-ewolucjonistyczne, opracowane przez Giovanni Liottiego, który zintegrował podejście poznawcze z teorią przywiązania, teorią ewolucji, biologią ewolucjonistyczną, antropologią ewolucjonistyczną i neuronauką.    

    System motywacyjny przywiązania jest z pewnością jednym z najbardziej znanych. Czytelnicy książki o traumatycznym rozwoju wiedzą już, iż systemów motywacyjnych z poziomu limbicznego (na którym umieszcza autor interpersonalne systemy motywacyjne) Liotti wymienia co najmniej pięć: przywiązania, opieki, seksualny (związany z tworzeniem się pary), rangi i parytetowej współpracy. Jak z tego wynika sam system przywiązania to zbyt mało, by wytłumaczyć mechanizm traumy relacyjnej, zwłaszcza wówczas, gdy pojawiają się strategie kontrolujące przywiązania, występujące po wczesnodziecęceym przywiązaniu zdezorganizowanym. Aktywności każdego z tych systemów odpowiada charakterystyczna sekwencja następujących po sobie emocji związana z zagrożeniem osiągnięcia celu lub też z jego osiągnięciem.