Fundacja Przyjaciele Martynki

Liotti’s model a dysocjacja strukturalna osobowości - podejścia i narzędzia do terapii dzieci

Koncepcja modelu dysocjacji opracowana Giovanni Liottiego posłużyła za punkt wyjścia między innymi badaczom, którzy opracowali teorię dysocjacji strukturalnej. Spróbujemy na naszych seminariach przybliżyć tak model traumy i dysocjacji Liottiego, jak i model dysocjacji strukturalnej.

Przedstawiona też zostanie metoda psychoterapii dysocjacji strukturalnej u dzici i młodzieży i dorosłych.

Kilka słów o prowadzącej: 

Dr Alessia Tomba urodzona w Mediolanie, w 1997 r. Ukończyła studia z psychologii klinicznej ze specjalizacją rozwojową otrzymując maksymalną ilość punktów. Podobnie w przypadku ukończenia w 2003r. Szkoły Psychoterapii Psychoanalitycznej z profilem rozwojowym. Od samego początku swej pracy zawodowej poświęciła się pracy z dziećmi, zajmując się najczęściej problematyką ochrony dzieci oraz wspierania rodzicielstwa. Równocześnie w ramach praktyki prywatnej zajmowała się psychoterapią dorosłych.

W ostatnich latach podjęła szkolenie z psychotraumatologii uzyskując europejski certyfikat EMDR Practitioner uzupełniony ukończeniem szkolenia pierwszego i drugiego poziomu z Psychoterapii Sensomotorycznej w Psychoterapy Institute (Colorado–Usa).

Obecnie wykorzystuje podejście, którego podstawę w znacznej mierze stanowi podejście psychodynamiczne (nawiązujące do takich autorów jak Klein, Winnicott, Bion, Bowlby, Fonagy, Stern) integrując je z innymi podejściami (teoria przywiązania, teoria rozwoju) i pracą z ciałem (psychoterapia sensomotoryczna Odgen, Minton, R.Kurtz, neurobiologia relacyjna Siegela, i podejście Kabat Zina).

Nieustające zainteresowanie okresem dzieciństwa i praca z dziećmi, doprowadziły w ostatnich latach do rozwoju własnej pracy klinicznej i badawczej ukierunkowanej na określenie bardziej specyficznych sposobów terapii traumy dziecięcej; spowodowało to rewizję i ponowną ocenę tak wszystkich zgromadzonych do tej pory doświadczeń profesjonalnych, jak i nabytej wiedzy. Współczesne teorie dysocjacji strukturalnej oraz funkcjonowania posttraumatycznego do jakich nawiązuje dr Tomba (w szczególności teorii dysocjacji strukturalnej O. Van Der Harta, K. Steele i E.R.S. Nijenhuisa oraz konceptualizacji terapii traumy przynależnej do techniki EMDR – od F.Shapiro po D. Mosquerę – a także psychoterapii sensomotorycznej) koncentrują się najczęściej na osobie dorosłej, tak pod względem opisu klinicznego, jak i w przypadku wskazówek odnośnie terapii; stanowiło to punkt wyjścia niełatwego i złożonego zadania określenia najlepszego sposobu na przełożenie, zintegrowanie i dostosowanie tego do poziomu dziecka.…

W taki właśnie sposób powstało narzędzie, któremu dr Tomba nadała nazwę PiTiPies®, od “Puppets for Trauma’s Psychoterapy”, narzędzie kliniczne pomocne w psychotraumatologii rozwojowej. Z tych samych powodów wynika podjęcie się dokonania ogromnej pracy - którą  wykonuje wraz z kolegami - mającej na celu określenie protokołów oddziaływania i przyjęcia na terapię poszczególnych kategorii pacjentów np. adoptowanych dzieci.