Fundacja Przyjaciele Martynki

  • Hanna Michalska

Trauma -interpodmiotowość - rezyliencja - międzynarodowa konferencja

Zasługą teorii przywiązania Bowlbiego jest stworzenie mostu pomiędzy tym, co wewnątrzypsychiczne a tym, co stanowi relacyjną rzeczywistość podmiotu, co też otwiera możliwość dialogu pomiędzy różnymi szkołami psychoterapii.

Podejście poznawczo-ewolucjonistyczne opierające się na ewolucjonistycznej teorii motywacji (integrującej również teorię przywiązania) stanowi bazę do analizy relacyjnej rzeczywistości podmiotu i procesów wewnątrzpsychicznych tak typu bottom up, jak i top down.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Stres, trauma, samotność w biegu życia - międzynarodowa konferencja

Zapraszamy serdecznie na konferencję, którą współorganizujemy z SWPS https://www.swps.pl/nauka-i-badania/konferencje/19589-stres-trauma-samotnosc-w-biegu-zycia

Zaś w 2020 zapraszamy na kolejną konferencję, którą organizujemy, tym razem w Gdańsku, na której przedstawimy - oprócz teorii Liottiego oczywiście - rewizję koncepcji Petera Fonagiego odnośnie mentalizacji, czyli o ufności/nieufności epistemicznej i porównaniu z Control Mastery Theory Weissa na temat patogennych przekonań. 

W 2015 roku w Rzymie odbył się kolejny Kongres, który zawsze ma ten sam początkowy człon w nazwie: "Przywiązanie i trauma", wystąpił Peter Fonagy, który wygłosił odczyt na temat: "Ufność epistemiczna, rezyliencja i opór na zmianę w psychoterapii". 

Spróbujemy udowonić tezę, iż zaburzenia posttraumatyczne, tudzież samotność pojawia się  wówczs, gdy system przywiązania zawodzi. Na psychoterapię wówczas przekłada się to tak, iż tę epistemiczną ufność trzeba, by pacjent odzyskał, więc zgodnie z teorią Liottiego, psychoterapeuta powinien bardzo uważać, by nie aktywować systemu przywiązania pacjentta.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Ciało, które się uczy - seminarium z Eleną Simonetta

Uwaga, zmianie uległy daty seminarium, pierwsze seminarium odbędzie się 7 czerwca, datę drugiego podamy wkrótce. Nie uległy zmianeie godziny od 18.30 do 20.30.

"Ciało, które się uczy" - zapożyczyliśmy od tytułu książki Eleny Simonetta, psychologa, psychoterapeuty, psychotraumatologa, psychologa rehabilitacji psychiatrycznej, europejskiej konsultantki EMDR, terapeuty sensomotorycznego.

Począwszy od analizy wieloczynnikowej trudności w uczeniu się, ukazuje w niej jak aspekty poznawcze tych trudności powinny zostać określane i opisywane za pomocą terminu, który lepiej go wyraża: dysgnozja.

Ścisły związek dysgnozji z traumatycznymi konsekwencjami stylów przywiązania lękowego i zdezorganizowanego prowadzi badaczy do ujmowania dysgnozji często jako prawdziwej trudności w uczeniu się, i jako jednej ze strategii kontrolujących, które ze swej strony są sposobami przystosowania się do traum przywiązaniowych.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Interpersonalne systemy motywacyjne a przymierze terapeutyczne - szkolenie

UWAGA 

Osoby zainteresowane bardziej praktycznym przybliżeniem tego, jak analiza aktywności interpersonalnych systemów motywacyjnych sprawdza się w pracy psychoterapeutycznej, dlaczego tak ważny w trakcie sesji jest aktywny (tak u pacjenta, jak i u terapeuty) system parytetowej współprcy

zapraszamy 29 czerwca na warsztatowe spotkanie z

dr Fabio Monticellim i prof. Benedetto Fariną

Warsztaty odbędą się

w Siedzibie Wydziału Zamiejscowego SWPS w Katowicach, ul. Techników 9,

w godzinach od 9.00 do 13.30.

Koszt warsztatów to 250 zł (wpłata do 30 maja) 300 zł (wpłata do 15 czerwca)

Zapisy przez formularz kontaktowy (zakładka "Kontakt")

 

 

Miło nam ogłosić program nowego szkolenia dotyczącego psychoterapii poznawczo - ewolucjonistycznej i przymierza terapeutycznego. Mamy nadzieję, że szkolenie może ofiarować psychoterapeutom - niezależnie od ich orientacji psychoterapeutycznej- cenne wskazówki do rozumienia procesu terapeutycznego i narzędzia, które będą pomocne w ich pracy psychoterapeutycznej.

Szkolenie jest wprowadzeniem do kolejnego szkolenia o przymierzu terapeutycznym konstruowanym w oparciu o system motywacyjny parytetowej współpracy, który w największym stopniu przyczynia się do wzrostu zdolności metapoznawczych (które Fonagy nazywa zdolnościami mentalizacji), możliwości jego załamania się w trakcie psychoterapii i jego przywracaniu. Pierwsze szkolenie o konstruowaniu przymierza terapeutycznego planowane jest na wiosnę 2020 r.

Szkolenie o systemach motywacyjnych jest też wprowadzeniem do szkolenia będącego wprowadzeniem do Master Control Theory, czyli psychoterapii opartej o plan pacjenta wg. Weissa.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

syntonia w rozwoju i w psychoterapii - seminarium online

 

O seminarium, czyli poniekąd o THE BOSTON CHANGE PROCESS STUDY GROUP

 

„Milcząca rewolucja” – termin wprowadzony przez Arnolda Coopera (2004) – dobrze opisuje znaczenie przejścia od psychologii monopersonalnej do psychologii bipersonalnej.

W latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku nastąpił powrót do podejścia bipersonalnego (z którego jak wiadomo wycofał się Freud zaprzeczając znaczeniu realnych relacji w powstawaniu zaburzeń określanych wówczas jako histeria): psychologia relacji z obiektem (m.in. Winnicott, Fairairn, Guntrip). W Stanach Zjednoczonych zaś interpersonalna szkoła Sullivana, a także Edgara Levinsona. Ich uczniowie: Stephen Mitchell, Jay Greenberg, Levis Aron, Irvin Hoffman, Philip Bromerg, Donnel Stern, Darlen Ehrenberg, Jessica Benjamin i in. jeszcze większy nacisk kładli na podejście bipersonalne – ewolucja, która znana jest jako „szkoła relacyjna”.

W odmienny sposób Heinz Kohut i jego następcy podkreślali rolę realnego wpływu psychoanalityka na pacjenta, niezależnie od znaczenia interpersonalnego.

Inni, jak Thomas Ogden, Patrick Casement, James McLaughlin, Owen Renik ukazywali bipersonalną naturę terapii.

Innym aspektem tego ruchu jest kładzenie nacisku na „tu i teraz” tego, co dzieje się w gabinecie terapeutycznym.

Badania z psychologii rozwojowej określane mianem nurtu "Infante research" nie tylko zrewolucjonizowały wiedzę z psychologii rozwojowej, zwłaszcza w odniesieniu do najwcześniejszych kompetencji relacyjnych noworodka, miały też ogromne znaczenie w konceptualizacji relacji terapeuta-pacjent opracowanej przez BCPSG. Obserwacje Johna Bowlbiego podkreślały znaczenie tego, co rzeczywiście dzieje się w relacji pomiędzy rodzicami a dziećmi. Prace badawcze przedstawicieli nurtu infante research (badaczy wywodzących się z nurtu psychoanalizy jak Louis Sander, Gerald Stechler, Daniel Stern, Karlen Lyons-Ruth, Beatrice Beebe, T. Berry Brazelton, Robert Emde, Edward Tronick). Istotny był też wkład Teorii Systemów Dynamicznych (TSD) (Ester Thelen i Linda Smith) w rozumienie pary terapeuta – pacjent jako systemu dynamicznego, który podlega zmianom zgodnie z zasadami TSD.

W interaktywnej wymianie między pacjentem a terapeutą - zgodnie z wynikami badań tej grupy - znaczenie mają: interpodmiotowość, aspekty niejawne komunikacji oraz znaczenie intencji jako pierwotnego organizatora wymiany interaktywnej, niejawna wiedza relacyjna, wzajemna regulacja, syntonizacja itd.

Na seminarium postaramy się zaś przybliżyć problematykę znaczenia syntonizacji tak w relacji rodzic – dziecko, jak i terapeuta – pacjent, a dodatkowo syntonizację interpersonalnych systemów motywacyjnych (zwanych też przez Liottiego systemami neurobilogicznymi) w interakcji pomiędzy dwoma podmiotami. 

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Trauma i dysocjacja w świetle teorii przywiązania, wskaźniki, diagnoza, terapia

 

 

 

UWAGA

Po dłuższej przerwie miło nam poinformować o tym, że wznawiamy cykl seminariów na ten temat. Seminaria wzbogacamy o to, co nowego do tej dziedziny wniosła teoria Porgesa

Seminaria będą o tym, co dzisiaj uznaje się za traumę chroniczną, albo złożoną i nowych podejściach terapeutycznych do jej terapii.

O nowych datach seminariów on line, które planujemu na jesień br. poinformujemy wkrótce, przedstawimy też nowych prowadzących. 

 

 

 

 

Odtworzenie seminarium prowadzonego 6 czerwca przez dr Giovanni Tagliavini. 

 

Odbędą się on line i poświęcone będą zdefiniowaniu tego, jakie sytuacje mogą być potencjalnie traumatyczne, kiedy uruchamiają one mechanizmy traumatyzacji oraz przedstawienie tych mechanizmów. Mówić będziemy o tym, co nowego w zrozumienie traumy i dysocjacji oraz samego przywiązania wnosi teoria poliwagalna Porgesa. Mówić będziemy o symptomach wczesnej traumy relacyjnej (i dlaczego system motywacyjny przywiązania jest tak ważny) w kryteriach diagnostycznych DSM5, wskaźnikach traumatyzacji; dysocjacji i jej formach, terapii skoncentrowanej na ciele i opartej na mentalizacji. 

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

O ludziach, którzy tworzą teorie psychologiczne i psychoterapię - nasz fundacyjny artykuł

Taki artykuł otworzy nasz pierwszy numer nowinek psychoterapeutycznych. Zawsze bowiem warto zacząć od ludzi, którzy tworzyli - dla nas już często historyczne i będące punktem odniesienia - teorie, ale jakby nie było, do dziś kształtują nasze myśli.

Zaczniemy od historycznego konfliktu Janeta z Freudem, Z tymże samym Freudem konfliktu z Ferencim. Konfliktu Bowlbiego z Melani Klein. 

Kochani teorie tworzą ludzie, postaramy się przybliżyć to, jak walczyli o swoje idee i ile przez to wnieśli do wiedzy, którą dziś czytamy z książek.

Taki będzie pierwszy numer naszych "nowinek". Siłą rzeczy będzie więc o koncepcji traumy

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Liotti’s model a dysocjacja strukturalna osobowości - podejścia i narzędzia do terapii dzieci

UWAGA!!!

Seminaria zostaną powtórzone jesienią, wkrótce podamy informację o terminach.

Zapraszamy.

 

Koncepcja modelu dysocjacji opracowana Giovanni Liottiego posłużyła za punkt wyjścia między innymi badaczom, którzy opracowali teorię dysocjacji strukturalnej. Spróbujemy na naszych seminariach przybliżyć tak model traumy i dysocjacji Liottiego, jak i model dysocjacji strukturalnej.

Idea Pitipies® narodziła się z konieczności znalezienia rozwiązania klinicznego problemu: jak wyjaśnić straumatyzowanym dzieciom to, w jaki sposób działa dysocjacja strukturalna w terminologii podziału na części osobowości.

 

Puppets for Trauma Psychoterapy (PiTiPies)stanowi dla autorki, dr Alessi Tomba, bardzo ważne narzędzie pomocne w psychoterapii i wspierające ją, przede wszystkim zaś stanowiące część szerszego ustrukturyzowanego procesu  ukierunkowanego na dostosowanie teorii, terminologii i strategii klinicznych opracowanych dla terapii zaburzeń wynikających z doświadczeń traumatycznych, do psychotraumatologii rozwojowej.

Poniżej przedstawiony zostanie krótki opis na ten temat. Zważywszy na złożoność problematyki, nie będzie on z pewnością wyczerpujący, będzie jednak pomocny w zrozumieniu funkcji PiTiPies.

Wspomniano wyżej o koniczności wyjaśnienia straumatyzowanym pacjentom – tak dorosłym, jak i dzieciom – jak funkcjonuje dysocjacja strukturalna. 

Dlaczego?

Przejście to ma wyjątkowe znaczenie w przypadku wszystkich pacjentów - tak dorosłych, jak i dzieci – stanowiąc kliniczny warunek psychoedukacji, polegającej na zrozumieniu tego, co dzieje się w umyśle jednostki w terminach funkcjonowania i mechanizmów obronnych oraz sprawiając, iż w większym stopniu zrozumiałe staje się również znaczenie pracy, którą psychoterapeuta później zaproponuje.

 

Dr Tomba odnosi sie pod tym względem do teorii dysocjacji strukturalnej, przedstawionej w we włoskim przekładzie książki Van der Harta i in z 2006 r.,  “Fantasmi nel sé” (wydanej przez Raffaello Cortina Editore),  o której w dalszej części nadmienia.

Mówiąc o doświadczeniach  “traumatycznych” odnosimy się do tych wydarzeń, które stanowią zagrożenie życia lub/i integralności psycho-fizycznej dla samej osoby lub kogoś z kim osoba ta jest bardzo związana (wypadki, agresje, przemoc, katastrofy, krzywdzenie doświadczone lub bycie jego świadkiem, itd. …) i instynktownie aktywuje system obrony. System ten czasami jednak okazuje się nieskuteczny lub też nie może być aktywowany bądź też aktywowany, okazuje się nieskuteczny w ochronie jednostki lub kogoś jej bliskiego przed odczuwanym niebezpieczeństwem psychofizycznym. To właśnie w takiej sytuacji podmiot przeżywa doświadczenie przeciążenia emocjonalnego, poznawczego sensorycznego i psycho-fizycznego (przykładowo zostaje zraniony, napadnięty, doświadcza nadużycia, zranienia… i nie jest w stanie zrobić nic, by przerwać to doświadczenie); właśnie w takich chwilach umysł aktywuje się ochronnie prowadząc do dysocjacji osobowości.

 

Autorzy wykazują, iż po traumatycznych doświadczeniach, może rozwinąć się część zwana “Pozornie Normalną Częścią Osobowości” (ANP) skoncentrowana najczęściej na codziennych czynnościach oraz „Część Emocjonalna” (EP), która składa się z aspektów związanych z usztywnionym i zakorzenionym w traumatycznym doświadczeniu systemem obrony.

ANP jest częścią “normalną” pod względem większości aspektów oprócz świadomości wszystkiego tego (lub prawie wszystkiego) co odnosi się do traumy; części EP są tymi, które związane są ze wspomnieniami i z doświadczeniem związanym z traumą.

 

Teoria ta ma swoje źródło w koncepcji, iż operacje umysłowe oraz adaptacyjne zachowania rozwijają się w oparciu o systemy psychobiologiczne występujące już u wielu gatunków zwierząt (a więc również u naszego gatunku, pomimo tego, iż jest bardziej [ewolucjonistycznie rozwinięty]).

Niektóre systemy akcji [systemy psychobiologiczne] odnoszą się do codziennego życia i ukierunkowane są na regulację energii, przywiązania i opieki, zaangażowania społecznego, eksploracji, zabawy i reprodukcji. Wszystkie implikują zbliżanie się do atrakcyjnych bodźców (Lang 1995). Część pozornie normalna osobowości (ANP) bazuje na tych systemach akcji.

Jeden z głównych systemów akcji skoncentrowany jest na ochronie życia w obliczu bezpośredniego niebezpieczeństwa i zawiera kilka podysystemów obrony, takich jak wzywania pomocy, ataku, ucieczki, zamrożenia (lub freezing),podporządkowania lub inaczej pozornej śmierci. Emocjonalne części osobowości (EP) związane są z tymi obronnymi systemami akcji.

W zależności od tego jak podzielony jest umysł pacjenta Van Der Hart i in. (2006) klasyfikują dysocjację strukturalną jako pierwszorzędową, drugorzędową lub trzeciorzędową.

W pierwszym przypadku mamy do czynienia z jedną częścią EP, która w całości skoncentrowana jest na okresie traumy i jedną część ANP, która kontynuuje wykonywanie codziennych czynności (odpowiada prostemu PTSD); w dysocjacji strukturalnej drugorzędowej występuje jedna część ANP i większa ilość części EP, które należą do różnych podsystemów systemu obrony aktywujących się w traumatyzującym środowisku (tu występuje DDNAS – zaburzenia dysocjacyjne gdzie indziej nie sklasyfikowane i DBP – zaburzenia osobowości borderline). W dysocjacji strukturalnej trzeciorzędowej występuję większa liczba EP ale też więcej niż jedna ANP. Podział ANP ujawnia się wówczas, kiedy aspekty codziennego życia (systemy psychobiologiczne wymienione wyżej) zostają skojarzone z wydarzeniami traumatycznymi aktywując wspomnienia tego typu. W tych przypadkach osobowość pacjenta dzieli się coraz bardziej próbując kontynuować “żyć codziennością” bez zagłębiania się w traumatyczne wspomnienia (jedynie DDI).

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Spotkanie z autorami wydawanych przez nas książek

W maju 2016 r. mieliśmy wielki zaszczyt zaproponować Państwu spotkanie z twórcą podejścia poznawczo-ewolucjonistycznego - dr Giovannim Liottim. 

Tym razem zapraszamy na spotkanie z kontynuatorem myśli Giovanni Liottiego - dr Fabio Monticellim, który wraz z Giovanni Liottim napisał trzy bardzo ważne dla zrozumienia traumy i terapii traumy książki (informacje znajdziecie Państwo tutaj ) oraz współautorem książki o traumatycznym rozwoju, dr Benedetto Farina.

Czytaj więcej